مدام میکوبید.
صدای زجه هایش را نمیشنوید مدام میکوبید.
تق تق! تق تق!
سنگ فریاد میزد.
خدایا!خورد شدم .شکستم !
سنگ تراش بی عتنا فقط میکوبید.
او فقط به در آمدی که از خرد کردن سنگ در میاورد فکر میکرد .به خانواده اش .
غافل از اینکه ثروت او از خرد شدن سنگ بود.
کنار آتش نشته بودیم .
پیرمرد با پیپی بر دهان آمد گفت ای جوانان میتوانم بنشینم کنارتان!
کمی با تردی گفتم:بله بفرمایید!
نشست ! به آتش خیره شد!
بعد دقایقی من موندم پپیرمرد آتش !
پیرمرد نگاهش را از آتش بر نمیداشت!
برام سوال شده بود ازش رسیدم:خیلی بهش علاقه دارید؟
گفت به چی؟
گفتم:خب . آتش
گفت :ای کاش فقط انقدر که اینجا زیباست هین قدر زیبا می ماند!
گفتم :چه طور؟
گفت:من تمام عمر عاشقش بودم تا اینکه....
سکوت کرد .سکوتی سرد!نگاهش را از آتش گرفت!
پرسیدم:تا اینکه چی؟
نگاهی بهم کرد و ازم پرسید:تا به حال آتش سوزی دیدی؟
گفتم :نه
گفت بزرگترین درد اینکه خودت آتش نشان باشی و خانواده ات جلوی چشم خودت توی آتش بسوزن!
سکوت کردم
شعری خواند و رفت:
خانه ام آتش گرفته ست ، آتشی جانسوز
هر طرف می سوزد این آتش
پرده ها و فرشها را ، تارشان با پود
من به هر سو می دوم گریان
در لهیب آتش پر دود
وز میان خنده هایم تلخ
و خروش گریه ام ناشاد
از دورن خسته ی سوزان
می کنم فریاد ، ای فریاد ! ی فریاد
خانه ام آتش گرفته ست ، آتشی بی رحم
همچنان می سوزد این آتش
نقشهایی را که من بستم به خون دل
بر سر و چشم در و دیوار
در شب رسوای بی ساحل
وای بر من ، سوزد و سوزد
غنچه هایی را که پروردم به دشواری
در دهان گود گلدانها
روزهای سخت بیماری
از فراز بامهاشان ، شاد
دشمنانم موذیانه خنده های فتحشان بر لب
بر من آتش به جان ناظر
در پناه این مشبک شب
من به هر سو می دوم ،
گریان ازین بیداد
در کناری ایستاده بود!
مردم بی توجه از کنارش عبور میکردند!
بعضی ها باهاش برخورد می کردند و می رفتن!
بهش نگاه کردم ،تسبیح میگرداند و دیدم اشک در چشمش حلقه زده بود!
رفتم جلو !
مادر! از دست من کمکی بر میاد؟
ممنون! نه مادر جان.
چرا نارحتی ؟چرا اشک؟
ناراحتی ؟ نه! اشک به خاطر دخترمه!
بیست سال !
خواستم ازش بپرسم بیست ساله که چی؟
ناگهان با درد پایی که معلوم بود داره با سرعت به سمت در فرودگاه دوید !
گریه کردنش ، در آغوش کشیدنش و عشقی که دیده میشد و زبان از بیانش عاجزه!
انتظار ! انتظاره دختره که بیست سال ندیده بود!
انتظاره بیست ساله!
دستم را به آسمان گرفتم!
بارلها!
کمکم کن!
بادی وزیدن گرفت!
فریاد زدم !
ای باد ! صدایم را برسان بگوش پروردگار!
باد ایستاد!
به آسمان نگاه کردم . خورشید بود که می تابید و قدرت نمایی میکرد!
در دل گفتم اگر به خورشید بگویم که صدایم را برسان به فریادرس آنهم میرود!
درنگ نکردم :خورشید ! صدایم را برسان بگوش پروردگار!
خورشید رفت به پشت ابر !
آسمان بارید!
یک کلمه گفتم و دیگر هیچ!
شکر خدا!
داشتم به دستاش نگاه میکرم
متوجه من نبود !
دستش میلرزید.
دستش نشان میداد که چقدر از عمرش گذشته شبیه صورتش پر از چروک بود.
پیر!
پیری چیزیه که وقتی بهش فکر میکنم تنم به لرزه در میاد.
میترسم !
میترسم از اینکه تنها بشم !
پیرمرد فهمید نمیدان از کجا شاید از چهرم!
گفت:نترس من رو نگاه کن . هشتاد سال عمر کردم ولی هنوز تنهایی را احساس نکردم .
لبخندی زد و رفت ...
قبل از اینکه ازش بپرسم چطوری؟
ندانستن رازش هنوز آزارم میده؟
شاید خدا را میگفت ، شاید ...
زمانی است که دارم گوش میدهم .
بی واسته.
منظم .
دقیق.
سریع.
بدون هیچ توقفی میچرخد .
رحم نه به من میکند نه به تو میرود و میگذرد .
این چرخش ماراتون وارش را ادامه میدهد خستگی را نمی فهمد.
گاهی میخواهیم زود برود و گاهی دیر .
گاهی نمی فهمیم که چه تند میرود .
و ما همه غافلیم که این عمر است که می گذرد و میرود و نه تیک تیک های ساعت.
نترس من هستم و جز من خدایی هست.
نترس تو هستی و جز تو همان خدایی که با من هست با تو هم هست .
نترس خدای من و تو یکیست
نترس تا من و تو خدا را احساس کنیم زمان باقیست خدا را در زمان باید احساس
کرد شاید زمان من به اندازه مدت زمان عمر من باشد و شاید مدت زمان احساس تو به اندازه لحظه ای .
نوشته شده درساعت 7:31 سه شنبه 24 ام دی ماه 1387 نویسنده م.ص
زمستان سال پیش بود .
برف مثل سیلی به صورتم میخورد. روی شیشه عینکم قطرات ذوب شده برف نمی گذاشت جلوی خودم را خوب ببینم.به ایستگاه مورد نظرم رسیم. تابلوی ایستگاه را نگاه کرده.
ایستگاه :هفت تیر
مقصد: شهرک قدس
دوباره به تابلو نگاه کردم.
مقصد : شهرک قدس
مطمئن شدم که نوشته بود قدس هنوز اتوبوس نیامده بود همه می گفتن: حتما توی ترافیک گیر کرده .تو این برف حالا حالا ها نمیاد.
من که دستم از سرما یخ زده بود.دستم را از جیبم درآوردم ومقابل دهنم گرفتم تا با بخار گرمی که از دهانم خارج می شد دستم را کمی گرم تر کنم.
با خودم گفتم خدابا! من دارم یخ میزنم این اتوبوس پس کی میاد.که همان موقع بوق بلندی مرا ترساند و لرزی بر تنم انداخت.دیدم اتوبوس آمد.
همه رفتیم سوار شدیم . کنار یک جوان نشستم که کمی ته ریش داشت و از طرز لباس پوشیدنش اینطور برداشت کردم که حزب الهي یه ،روبروم دوتا پیرمرد نشسته بودن که سمت چپی با کت شلوار قدیمی که تنش بود به نظرم رسید که باید از قشر ظعیف جامعه باشد.سمت راستی تیپ جوون تری زده بود و کاپشن و شلوار کتان به تن داشت و دستش یه کلاسور چرمی بود تو ذهنم گفتم حتما ابن از کناریش وضعش بهتره .
بعد از پرشدن اتوبوس .راننده اتوبوس را روشن و شروع به حرکت کرد. پیرمردی که جلو نشسته بود گفت میشه جوون بخاری ماشینت رو روشن کنی.
راننده هم با لحن بد گفت :ای بابا پدر جون این بخاری خرابه.
پیر مرد سمت چپی به بغل دستیش گفت: میبینی کاظم آقا یه بخاری هم از یه پیر مرد دریغ میکنه! میگه خرابه ! آخه این بخاری را واسه کی ساختن!؟برای الان دیگه که مردم دارن قندیل میبندند.
کاظم:آره آقا مهدی،حالا اگر راستم بگه نباید درستش کنه؟! مگه دولت به اینا پول نمیده .مگه دولت رو اینا نظارت نمیکنه و...
مهدی:نظارت کجا بود؟ اونا دنبال این هستند که کارمند هاشون هم کم کنن.مگه من بدبخت رو یادت نمیاد که از سازمان به خاطر کسری بودجه از کار بیکارم کردند؟حالا تو دنبال ناظر میگردی.
کاظم :پس این اینهمه پول نفت کجا میره؟ میره توی جیب باباشون؟!!
مهدی : آره هرچی هم موند میفرستن بره فلسطین.لبنان
منم که داشتم به حرفاشون گوش میدادم با خودم گفتم:دوزار ته گنجه بود فرستادیم فلسطین.
کاظم با عصبانیت گفت:فلسطین، فلسطین،
_ اصلا بگو ببینم این فلسطین به ما چه ربطی داره ؟ این عماد مقنیه کیه ؟ به ما چه ربطی داره؟
بغل دستیم پرید وسط حرفش:ببخشیدا!این عماد مقتیه در برابر ظلم اسرائیل ایستادگی کرد وجنگید . این فلسطین که میفرمایید کشورشون زیر ظلمه .اسرئیل کشورشون رو اشغال کرده.
داشت همینجور منبر میرفت کاظم که از حرفاش عصبانی شده بود گفت:تو اگه نون نداشته باشی بابات پول در بیاره همه اش را بده کمیته امداد و بهزیستی بهش اعتراض نمیکنی ؟!!!!!
جوونک قرمز و در دم ساکت شد.
منم که هنوز بحث رو داغ دیدم گفتم :حرف شما درسته اینا حتی دارن اسم خیابانها هم عوض میکنن مثلا همین میدان شهرک غرب را کردن میدان شهرک قدس مگه اینکارا درسته مگه ما توی فلسطین زندگی میکنیم؟
من و اونا همینجور داشتیم به بحث ادامه میدایم که رسیدیم به آخرین ایستگاه. از آنها خداحافظی کردم و پیاده شدیم همه جا سفید شده بود باد سردی بهم زد و بهم یاد آوری کرد
که:آهای هنوز داره برف میاد خودتو بپوشون!
رفتم جلوی تابلو و دیدم که نوشته :مقصد شهرک غرب و خوشحال رفتم خونه .
شب سوار ماشینمون با خانواده داشتیم از میدان رد میشدیم که به تابلو نگاه کردم نوشته شده بود .
مقصد: شهرک قدس
مهدی صادقی
